Home » Blog & Vlog » Lifestyle » HSP Hooggevoelig » Zon, zee, strand en HSP.

Zon, zee, strand en HSP.

Wat een heerlijke dag hebben we gister gehad! Lekker uitwaaien op het strand, warm zonnetje erbij en genieten van elkaars gezelschap. Zo was het niet altijd ...

Niet altijd leuk

Een paar jaar geleden was het strand niet zo'n plezier voor mijn mannetje. Zand kriebelt, gaat overal tussen zitten en de kapotte schelpjes doen zeer aan je voeten. Dan hebben we het over dat vieze, zoute water nog maar niet gehad. Meestal was het zo gedaan met de pret (lees binnen tien minuten). Ik maakte hem er echt niet blij mee om naar het strand te gaan. Maar de laatste tijd gaat het steeds beter, veel oefening en geduld van mijn kant maar ook van zijn kant. Want ik bleef het proberen en hij ook! Ik begreep er eerst helemaal niks van waarom hij het strand niet leuk vond. Ik vind het namelijk echt heerlijk en zou hier echt kunnen wonen, zodat ik elke dag naar het strand kan. Dus ik wil een paar keer per jaar naar het strand en naar de zee. Maar daar dacht zoonlief echt anders over. 

Op naar het strand

En gister gingen we dan dus weer naar het strand, het stond zelfs op zijn to do lijstje voor de vakantie dit jaar. Alles ingepakt en hop op weg. Hij kon niet wachten tot we er zouden zijn. Eerste stop was Schoorl, waar een prachtige zandduin midden in het dorp ligt. Hij vond hem prachtig en samen beklommen we de duin en voelde ons de koning toen we boven waren. Al vallend in het zand gingen we weer terug naar beneden en hij wilde nog een keer. Op en top genieten dus, zijn aanstekelijke lach en glimmende ogen waren een lust voor het oog. Het zand was lekker warm en zacht en hij had dikke pret. Nu werd het tijd voor het echt werk, we gingen nu echt naar het grote strand met de echte zee. We roken de zilte lucht al en daar was het prachtige strand met een mooie, blauwe zee. De handdoeken lagen nog niet of hij stond al te stuiteren om naar de zee te gaan. Al snel was hij van top tot teen nat van de zoute zee en hij had pret voor tien. Een uur lang was het de zee in en de zee weer uit, dan met zijn tractors door het zand crossen, rondjes rennen door het zand en weer terug naar de zee.

Oeps

En daar ging ineens de knop om....met zijn natte kleren had hij door het zand gerold en opeens trok hij al dat zand niet meer. Het zat overal waar het maar kon zitten en het was nat en plakkerig. Hij kon het er niet meer af krijgen en raakte in paniek. Gelukkig liet hij me helpen en samen hebben we, om te beginnen, alle vieze kleren uit gedaan. Elk kledingstuk deed zeer op zijn huid, het zand schuurde, hij kreeg het koud en hij had het helemaal gehad. In een handdoek gedraaid om lekker op te drogen en weer warm te worden hing hij tegen me aan. Mopperend en met tranen in zijn ogen dat hij naar huis wilde. Nu weet ik hier mee om te gaan, maar jaren geleden niet. Ik raakte er zelf van in de war en van in de stress. Ik begreep ook echt niet waarom hij dit prachtige strand niet leuk kon vinden. Mijn dag was op zo'n moment verpest en zo gingen we allebei met een slecht humeur van het strand af en naar huis.

Dus nu nam ik hem lekker in mijn armen en troostte hem. Ik vertel hem dat de zon hem nu lekker warm maakt en dat daardoor ook de zandkorreltjes opdrogen en straks zo van zijn lichaam af geveegd kunnen worden. Zodra ik zie dat er ergens op zijn lichaam al wat zand droog is veeg ik het er zachtjes vanaf en laat hem dit ook zien. Langzaam aan wordt hij rustiger en begint zelf wat droog zand weg te vegen. Nu kan hij ook weer kleren aan trekken, droge kleren die ik altijd bij me heb als we naar het strand gaan, en hij voelt zich al weer een stuk beter. We gaan van de natte en koude handdoek af en gaan lekker met ons billen in het warme en droge zand zitten. Hij zoekt zelfs nog schelpjes mee en plaagt opa nog even. Dan word het echt tijd om te gaan want we moeten ook wat gaan eten, onze magen beginnen te knorren. Hij gaat zijn vieze speelgoed eens bekijken....tja dat word afspoelen in de zee. Hij vraagt of ik mee wil lopen om hem te helpen en samen gaan we de tractor afspoelen. Als we terug lopen zegt hij zelf al dat zijn voeten, die nu weer onder het natte zand zitten, vanzelf weer droog worden en dat het zand er dan van af gaat. Moe maar tevreden lopen we van het strand af en zoeken een restaurant op om een hapje te eten. Wat ben ik blij dat ik het nu snap, want dat maakt een dagje strand een stuk gezelliger voor ons allemaal.

Liefs Karin


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.