Home » Blog & Vlog » Lifestyle » HSP Hooggevoelig » Doe wat je moet doen

Doe wat je moet doen

Alles is een keuze en het is aan jou waar je voor kiest.
 
De afgelopen dagen sta ik enorm in tweestrijd. Vandaag is het de derde ochtend dat ik mijn kind met tranen in zijn ogen naar school stuur. En ik kan je vertellen dat dit hartverscheurend is.
 
Al jaren gaat dit zo. School is niet zijn ding. Het grootste deel van de tijd krijgt hij lesstof waar hij totaal geen nut in ziet. En ja natuurlijk is het een kind en vinden veel kinderen dat. Maar in dit geval is het iets anders. Hij wil heel graag dingen leren. Hij weet wat hij wil gaan doen en daar is hij gemotiveerd in, maar het huidige schoolsysteem past niet bij hem.
 
Ik zie het wel meer om me heen dat kinderen gewoon niet meer passen in dit systeem. En dat is echt super jammer. Want dit zijn gedreven en gemotiveerde kinderen die graag hun kwaliteiten en talenten willen delen met de wereld. Ze hebben ook echt iets bij te dragen en willen zo graag.
 
Maar ja, ik kan er niets aan veranderen en het is voor nu wat het is. En dus gaat hij met gebogen rug, kin op zijn borst en tranen in zijn ogen naar school. Op zijn fiets in weer en wind, waarna hij uitgeput thuis komt. Het doet me steeds weer denken aan het filmpje waarin een vader en zoon hun kleur verliezen. De kleur stroomt uit hun ziel, ze verliezen hun sparkels. Daar word ik intens verdrietig van.
 
Dit is in het kort natuurlijk, het hele verhaal achter mijn kind is groter en breder uit te leggen. Het erge is dat ik herken hoe hij zich voelt. Hij moet mee in het systeem, ik moet mee in het systeem. Ook ik heb geleerd dat ik mijn gevoel aan de kant moet zetten en mee moet doen met de massa. Qua werk, familie, financiën, relaties, sociaal gedrag, het huisje - boompje - beestje idee, de maat staaf, doe maar gewoon en passen in het hokje waarin ik 'moet' passen.
 
Wat is er mis met doen waar je gelukkig van wordt. Waar is het doe waar jij blij van wordt gevoel gebleven. Het volg je hart en maak je dromen waar. Hoe kan het dat we nog steeds denken dat iedereen dit op dezelfde manier moet gaan bereiken.
 
Je moet doen wat je moet doen, om daar te komen waar je wilt zijn.
 
Ja dat klopt, maar mag het ook anders? Mag het op ieder zijn/haar eigen manier? Kan het zo zijn dat niemand hetzelfde is en ieder dit op zijn/haar eigen en unieke wijze mag doen?
 
Ik doe wat ik moet doen. En dat is altijd geweest om te overleven. Om van de ene dag naar de andere dag te komen. En dat is precies wat mijn lieve en dappere zoon nu ook aan het doen is. Ik kan het niet aanzien.
 
Ik weet niet hoe, maar het kan vast anders. Wat is er wel mogelijk?
 
Op dit moment doe ik wat ik moet doen, om te komen waar ik wil zijn. Maar deze keer vanuit mijn hart. Ik schrijf waar ik blij van word. Ik deel omdat ik je wil inspireren, wil laten nadenken en wil laten voelen wat er in jouw hart leeft. Ik werk waar ik me blij voel en met plezier heen ga.
 
Ik doe waar ik een glimlach van krijg.
 
De energie is aan het veranderen en wie weet hoe het 'systeem' er over een paar jaar uit zal zien. Laten we hopen dat het meer afgestemd is op de individu in plaats van het gemiddelde. Iedereen is uniek en daar is niks gemiddelds aan.
 
In de tussen tijd moedig ik aan, steun ik, troost ik en leer ik hem te accepteren dat hij zich zo mag voelen. Het is oké om je zo te voelen, dat gaat namelijk voor de verandering zorgen die zo nodig is. Ik laat hem zien dat er gelukkig nog veel meer is in zijn leven dan alleen dit stukje. En dan geniet hij, dan straalt het lichtje weer en schitteren zijn ogen. Dan 'kleurt' hij weer zoals hij diep van binnen is.
 
Liefs 🐞

«